Defibrylacja elektryczna

Defibrylacja elektryczna

Defibrylacja to procedura lecznicza – polegająca na przywróceniu krążenia krwi za pomocą prądu elektrycznego – stosowana u chorych z zatrzymaniem krążenia wskutek migotania komór oraz częstoskurczu komorowego. W obu przypadkach występują niewywołujące przepływu krwi, niezorganizowane skurcze mięśnia sercowego.

W celu wykonania defibrylacji do klatki piersiowej pacjenta bezpośrednio na skórę przykłada się dwie elektrody, połączone przewodami z urządzeniem elektronicznym nazywanym defibrylatorem. Następnie, po stwierdzeniu na podstawie zapisu EKG, że występujący rytm serca nadaje się do defibrylacji, ratownik medyczny wyzwala z defibrylatora wyładowanie elektryczne. Impuls prądu o wysokim napięciu i małym natężeniu przebiega pomiędzy elektrodami przez klatkę piersiową, przechodząc przez serce. Przepływający prąd depolaryzuje (rozładowuje elektrycznie) mięsień sercowy, powodując wygaszenie krążących w sercu impulsów elektrycznych. Stwarza to szansę na powrót prawidłowego, wywołującego przepływ krwi rytmu serca.

Do niedawna defibrylację zaliczano do zaawansowanych zabiegów reanimacyjnych, wykonywanych przez ratowników zawodowych. W ciągu ostatnich lat powstały defibrylatory wymagające bardzo uproszczonej i zautomatyzowanej obsługi. Urządzenia te, nazywane zautomatyzowanymi defibrylatorami zewnętrznymi (znane pod pochodzącym z języka angielskiego skrótem AED), mogą samodzielnie przeanalizować zapis EKG, wykryć rytm serca nadający się do defibrylacji i zalecić wyładowanie elektryczne. Wprowadzenie tych urządzeń umożliwiło wykonanie defibrylacji ratownikom niezawodowym, którzy przeszli odpowiednie przeszkolenie. Dzięki rozmieszczeniu wielu AED w miejscach publicznych w razie zatrzymania krążenia odpowiednio przeszkolona osoba może wykonać defibrylację jeszcze przed przybyciem zespołu ratowników (np. pogotowia), co znacznie zwiększa szanse przeżycia ofiary.

Rate this post

Dodaj komentarz